Kollum fan Gerard de Jong: De hinkende mîns
De hinkende mîns
De lucht draigde ‘n geselende regen- en hagelboi op Gaasterland los te laten, maar wij satten droog, bútten, op ‘n overdekte terras in Riis. ‘n Belgise enklave in de form fan ‘n B&B; in Gaasterland kin ‘t. Hendrik en ik satten goed en wel an ‘t eerste biertsy doe’t hij anlopen kwam.
T-shirt in de joggingbroek stoken, heuptassy om ‘t deur ‘t goeie leven formde middel, ‘n witte Kerstman-beerd en ‘n sachte stim. Hij had Hendrik drekt herkind doe’t hij ‘t terras op stapt waar, en ânsom ok. Deuze man staat altyd fooran bij optredens fan Hendriks bands, The Hangouts en later de Street Fighting Men. En maar dânse, ‘t hele optreden lang. Tegaar met de liefde fan syn leven, syn frou.
Anskuve? Fooruit, maar wij mosten d’r soawat om smeke om him soafeer te krijen ‘n dranky fan ôns an te nimmen. Syn 84-jarige oochys glommen, maar waren wat road en breekber as glâs. Dânse met syn frou bij mezykoptredens, dat kon niet meer, fertelde hij. Hij had syn frou in july op ‘t hôf bringe motten, ‘n paar maanden na’t bij hur kanker kônstateerd waar. Se droeg hur definitive ferdikt op koaninklike wize, saai hij. ‘t Ofskaid waar weest soa’t ‘t weze motten had.
De boi die’t himsels ankondigd had kwam. De regen rattelde as mitrajeurfuur op ‘t kûnststof dak boven ‘t terras, der’t ‘t hyltyd smoeker worde. Dankber foor ‘t gehoor praatte hij liefdefol over syn fersturven frou, an de herinnerings an hur deelde leven. In ‘t besef dat hij ‘t nou alleen rooie mot waar hij striidber, niet genegen om ‘t maar op te geven. Dat sit niet in syn aard, dat waar wel dúdlik.
Bij ôns an tafel sat, soa’t wijlen sjoernalist en skriver Hugo Camps ‘t soa mooi omskreef, ‘de hinkende mens’, soa’t wij dat allegaar binne in deuze wereld. Op 84-jarige leeftyd hinkte deuze man, ondanks syn ferlies, moedig ‘t leven deur. De konserten en ‘t dânsen, ‘t sil wel weer komme.
De regen waar forttrokken, ‘t worde stil in de late nacht in Riis. Sachys begon in syn oren weer mezyk te klinken.
gm.de.jong@xs4all.nl